مواد تجزیه‌پذیر را می‌توان به طور کلی به چهار دسته تقسیم کرد: پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر نوری، پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر، پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر نوری و پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر در آب. پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر نوری، مواد حساس به نور هستند که در پلاستیک‌ها مخلوط می‌شوند. تحت تأثیر نور خورشید، پلاستیک‌ها به تدریج تجزیه می‌شوند. اما عیب آن این است که زمان تجزیه تحت تأثیر نور خورشید و محیط آب و هوایی قرار می‌گیرد، بنابراین نمی‌توان آن را کنترل کرد. پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر به پلاستیک‌هایی اطلاق می‌شود که می‌توانند توسط میکروارگانیسم‌هایی که در طبیعت وجود دارند، مانند باکتری‌ها، کپک‌ها و جلبک‌ها در شرایط خاص، به ترکیبات کم مولکولی تجزیه شوند. چنین پلاستیک‌هایی برای نگهداری و حمل و نقل مناسب هستند و طیف وسیعی از کاربردها را دارند. پلاستیک‌های سبک/زیست‌تخریب‌پذیر پلاستیک‌هایی هستند که ویژگی‌های دوگانه پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر نوری و پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر را با هم ترکیب می‌کنند. در حال حاضر، پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر توسعه یافته در کشور من عمدتاً بیوپلی‌استرهایی مانند پلی‌لاکتیک اسید (PLA)، پلی‌هیدروکسی آلکانوات (PHA)، کوپلیمر دی‌اکسید کربن (PPC) و غیره هستند. پلی‌لاکتیک اسید (PLA) از طریق پلیمریزاسیون مونومرهای لاکتید استخراج‌شده از قندهای گیاهی ساخته می‌شود و می‌تواند تحت کمپوست‌سازی صنعتی به طور کامل به آب و دی‌اکسید کربن تجزیه شود. پلی‌هیدروکسی‌آلکانوات‌ها (PHA) کوپلی‌استرهای آلیفاتیک با ساختارهای مختلف هستند که از طریق تخمیر منابع کربن مختلف توسط میکروارگانیسم‌ها سنتز می‌شوند. آن‌ها نه تنها می‌توانند در مواد بسته‌بندی، فیلم‌های کشاورزی و غیره استفاده شوند، بلکه می‌توانند به طور گسترده در داروها، لوازم آرایشی و خوراک دام و سایر زمینه‌ها نیز مورد استفاده قرار گیرند. پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر در آب، پلاستیک‌هایی هستند که به دلیل افزودن مواد جاذب آب، می‌توانند در آب حل شوند. با توسعه بیوتکنولوژی مدرن، پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر به یک نقطه داغ جدید در تحقیق و توسعه تبدیل شده‌اند.

در چین، فناوری فعلی مواد زیست‌تخریب‌پذیر به اندازه کافی بالغ نشده است و اساساً افزودنی‌های خاصی وجود خواهد داشت. اگر این افزودنی‌ها اضافه شوند، مواد پلاستیکی به اثر زیست‌تخریب‌پذیری نخواهند رسید. اگر اضافه نشوند، این مواد پلاستیکی تحت هر شرایطی، به‌ویژه در مکان‌های با دمای بالا، تجزیه می‌شوند، بنابراین نگهداری آنها به‌ویژه دشوار است.
علاوه بر این، استفاده از مواد زیست تخریب پذیر برای تولید محصولقالب هانیاز به اصلاحات خاصی دارد.